کودکی باگریه تبعید به دنیا آمد... آسمان را همان رنگ آبی می دید... وزمین را سرسبز... وطلوع خورشید را قصه نو می پنداشت... وبه آن مي خنديد.

چند سالي كه گذشت شب را با نبود خورشيد حس كرد... و همين بود كه يك شب پنجره را برمهتاب گشود... ودلش سخت گرفت.

چند سال بعد فهميد هوا مسموم است... خس خس سينه خود را اولين بار شنيد... ودگر هرگز لذت تنفس را نچشيد.

سالها بعد درد را تجربه كرد... زخم را ديد... ازعفونت رنجيد... از طلوع زيباي كودكي ها ترسيد.

سالها در پي آن سال گذشت... وزمين مي چرخيد... خورشيد هم برعادت خود ثابت بود.

طاقت تبعيد نداشت... همه اركان وجودش زخم برداشته بود... لحظه هايش بوي تعفن مي داد... ازسكوت شب و سرماي هوا مي ترسيد... به دنبال پناهي اين در و آن در مي زد.

و قرباني امروز... منتظر مانده براي برگشت... وچه دردناك است درصف مرگ منتظر بودن... ولبخندي بر برلب از ناچاري... منتظر بايد ماند... منتظر بايد ماند!

برای تو که برف رو دوست داری...

 وحشت ازعشق كه نه ترس ما فاصله هاست          

وحشت ازقصه كه ترس ما خاتمه هاست

ترس بيهوده نداريم صحبت ازخاطره هاست               

صبحت ازكشتن ناخواسته خاطره هاست

كوله پرازهيچ كه برشانه ماست               

گله ازكسي نيست مقصردل ديونه ماست

ماسرانجام،سرانجام گرفتيم به هيچ             

 راهي سفربه هيچستانم

گله اي است كه ازخودداريم             

چاره اي نيست اگرانساينم                 

درد مامرگ تفاهم. غم كوچ محبت                

غم ما ازبي كسي مردن و رسوا شدن است 

اين ازعاقبت عشق كه تنها شدن...

همواره مي انديشم ،چقدر بايد تورا سپاس گويم به خاطر دوستي مان اما گويي اين لحظه هرگز فرا نمي رسد.پس تمنا دارم بدان كه من همواره دراين انديشه ام: حتي اگر مهرسكوت برلبانم باشد. وچه مغرورم كه تورا دوست خود بنامم،دوستي ما نقطه عطف زندگي من است.ازصميم قلب توا سپاس كه دوستي ات را بامن سهيم شده اي.