يه كاري كردي به قلبم كه بدونت حتي مردن
سخته حتي بي تو گفتن
لذت از زندگي بردن.
يه كاري كردي كه ازياد نمي ري حتي يك لحظه
كرده عشقت؛ كرده پيرم؛اما باور كن مي ارزه
ديدنت گرچه از دور واسه من يه جور اميده
يه چيزي مثل يه جادو كه بهم بها ميده.
اين مهمه كه ميدونی واسه من چقدر عزيزي
من كه جام عشق رو دادم چه بنوشي چه بريزي
پيشكشت همه نفس هام نيمي از تنم شدي تو،كه ازم جدا نميشه

يك بار خواب ديدن تو... به تمام عمر مي‌ارزد پس نگو... نگو که روياي دور از دسترس، خوش نيست... قبول ندارم گرچه به ظاهر جسم خسته است، ولي دل دريايست... تاب و توانش بيش از اينهاست. دوستت دارم و تاوان آن هرچه باشد...

خسته

شكسته و

دلبسته

من هستم

من هستم

من هستم

از اين فرياد

تا آن فرياد

سكوتي نشسته است.

لب بسته

در دره هاي سكوت

سرگردانم.

من ميدانم

من ميدانم

من ميدانم

جنبش شاخه ئي از جنگلي خبر مي دهد

و رقص لرزان شمعي ناتوان

از سنگيني پا بر جاي هزاران جار خاموش.

در خاموشي نشسته ام

خسته ام

درهم شكسته ام

من دلبسته ام.

شعر احمد شاملو

دل من باز گريست .
قلب من باز ترک خورد و شکست .
باز هنگام سفر بود و من از چشمانت ميخواندم.
که به‌آساني ازاين شهر سفر خواهي‌ کرد و از اين عشق گذر خواهي‌کرد .
و نخواهي فهميد ......بي تو اين باغ پر از پاييز است.

ديدم در آن كوير درختي غريب را
محروم از نوازش يك سنگ رهگذر
تنها نشسته اي،
بي برگ و بار، زير نفسهاي آفتاب
در التهاب،
در انتظار قطره باران
در آرزوي آب .
...
ابري رسيد،
چهر درخت از شعف شكفت .
دلشاد گشت و گفت :
« اي ابر، بشارت باران !

آيا دل سياه تو از آه من بسوخت ؟!»
غريد تيره ابر،
برقي جهيد و چوب درخت كهن بسوخت...

شعر حميد مصدق

اين شعر پر ازحقيقته...

دل من اينگونه نبود.يك روز ميخنديد.هر صبح صداي گنجشكان را ميشنيد.با مجسمه شير سنگي زير پل دوست بود. سردي برف را دوست داشت. به آدم برفي لبخند ميزد.وزش باد را نوازش دستی میدانست.سبزه جوانه بهار را روي هر شاخه ميديد ذوق ميكرد.قارقاركلاغ را روي شاخه خبر خوشي ميدانست.منتظر ماندن در ايستگاه براي اتوبوس را فرصتي براي تماشاي خيابان،دوست داشت.بوي باران روي خاك مستش ميكرد.دل من با درختان صحبت ميكرد.من تنها بودم ولي دل من تنها نبود. دل من عاشق كسي نبود ولي عاشق همه كس بود. دل من گناهكار نبود...دل من خدا را فراموش نكرده بود...

چه خسته ودلتنگم ازنبودنت، چقدر دلم ميخواست پيشت باشم.ميخواهم بنويسم اما چه بنويسم اندازه دلتنگي من براي تو مگر در وب جاميشود؟ از كجا بنويسم و به كجا برسم وقتي كه نميدانم كجا هستم؟ از كجا شروع كنم ؟ اصلا از كجا شروع شد؟روز وشب ميگذرد.روز من خسته و له ميشوم.خسته از اینکه دائم در خود تکرار میکنم میگذرد بی خیال.شب هم افكار غلط مرا به زنجيرميكشند.ترس از فردا مرا ميكشد.من هرشب نمي خوابم،ميميرم .صبح هم زنده شدني مثل بيداري مردگان.خسته از خواب بي رويا.مرده ی خسته چه صبحي دارد؟اين زندگي من شده بی تو...

در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراري ترا خواست،

و من ميدانم چرا خواست،

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده

كه نامش عمر و دنياست ،

اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست .

اخوان ثالث

ارابه هائي از آن سوي جهان آمده اند

بي غوغاي آهن ها

كه گوش هاي زمان ما را انباشته است .

 ارابه هائي از آن سوي زمان آمده اند .

گرسنگان از جاي بر نخواستند

چرا كه از بار ارابه ها عطر نان گرم بر نمي خاست

برهنگان از جاي بر نخاستند

چرا كه از بار ارابه ها خش خش  جامه هائي برنمي خاست

زندانيان از جاي برنخاستند

چرا كه محموله ارابه ها نه دار بود نه آزادي

مردگان از جاي برنخاستند

چرا كه اميد نمي رفت تا فرشتگاني رانندگان ارابه ها باشند .

ارابه هائي از آن سوي زمان آمده اند

بي غوغاي آهن ها

كه گوش هاي زمان ما را انباشته است .

ارابه هائي از آن سوي زمان آمده اند

بي كه اميدي با خود آورده باشند...

ارابه ها _ احمدشاملو

هست شب، يك شب دم كرده و خاك

رنگ رخ باخته است .

باد - نو باوه ي ابر - از بر كوه

سوي من تاخته است .

هست شب، همچو ورم كرده تني گرم در استاده هوا

هم ازين روست نمي بيند اگر گمشده يي راهش را .

با تنش گرم،بيابان دراز

مرده را ماند در گورش تنگ -

به دل سوخته من ماند .

به تنم خسته، كه مي سوزد از هيبت تب ،

هست شب . آري شب .

نيما يوشيج

بال و پر ريخته مرغم به قفس

تا گشايم پر و بال

پر پروازم نيست

تا بگويم كه در اين تنگ قفس

چه به مرغان چمن مي گذرد

رخصت آوازم نيست

شعر رخصت آواز _ حميد مصدق

در اين جهان لا يتناهي،

آيا، به بيگناهي ماهي،

- ( بغضم نمي گذارد، تا حرف خويش را

از تنگناي سينه بر آرم ! )

گر اين تپنده در قفس پنجه هاي تو،

اين قلب بر جهنده،

آه، اين هنوز زنده لرزنده،

اينجا، كنار تابه !

در كام تان گواراست ؛

حرفي دگر ندارم

شعربغض‌ _فريدون مشيري

ديدم او را آه بعد از بيست سال

گفتم : اين خود اوست، يا نه، ديگري ست

چيزكي از او در بود و نبود

گفتم : اين زن اوست ؟ يعني آن پري ست ؟

هر دو تن دزديده و حيران نگاه

سوي هم كرديم و حيرانتر شديم

هر دو شايد با گذشت روزگار

در كف باد خزان پرپر شديم

از فروشنده كتابي را خريد

بعد از آن اهنگ رفتن ساز كرد

خواست تا بيرون رود بي اعتنا

دست من بود در را برايش باز كرد

عمر من بود او كه از پيشم گذشت

رفت و در انبوه مردم گم شد او

باز هم مضمون شعري تازه گشت

باز هم افسانه مردم شد او

شهر افسانه مردم ـ حمید مصدق ـ خرداد۶۷

آسمان سربي رنگ.

من درون قفس سرد اتاقم

دلتنگ.

مي پرد مرغ نگاهم

تا دور.

آه باران باران

پر مرغان نگاهم را شست.

از دل من اما

چه كسي

نقش او را خواهد شست؟

شعرنقش ـ حميد مصدق

دیوانه شدن به خاطرت کافی نیست؟

یک لحظه بایست ویک جمله بگو!

تکلیف دلی که عاشقش کردی چیست؟

من تمنا كردم

كه تو با من باشي

تو بمن گفتي

- هرگز، هرگز

پاسخي سخت و درشت

و مرا اين غصه اين

هرگز

کشت.

شعرهرگزـحمید مصدق

من که میدانم شبی عمرم به پایان میرسد

نوبت خاموشی من سهل وآسان میرسد

من که میدانم تا که سرگرم بزم ومستی ام

مرگ و یرانگرم چه بی رحم وشتابان میرسد

پس چرا عاشق نباشم؟ پس چرا عاشق نباشم؟

من که میدانم به دنیا اعتباری نیست،نيست

بین مرگ وآدمی قول وقراری نیست،نيست

من که میدانم اجل ناخوانده و بیدادگر

سرزده می آید و راه فراری نیست،نيست

پس چرا عاشق نباشم پس چرا عاشق نباشم؟

رفتن آغاز ویرانیست حرفش را نزن ابتدای یک پریشانی است حرفش را نزن.

گفته بودی دست بردارم من از چشمان تو چشمهایم بی تو بارانی است حرفش را نزن.

گر چه با يادش، همه شب، تا سحر گاهان نيلي فام،

بيدارم؛

گاهگاهي نيز،

وقتي چشم بر هم مي گذارم،

خواب هاي روشني دارم،

عين هشياري !

آنچنان روشن كه من در خواب،

دم به دم با خويش مي گويم كه :

بيداري ست ، بيداري ست، بيداري !

اينك، اما در سحر گاهي، چنين از روشني سرشار،

پيش چشم اين همه بيدار،

آيا خواب مي بينم ؟

اين منم، همراه او ؟

بازو به بازو،

مست مست از عشق، از اميد ؟

روي راهي تار و پودش نور،

از اين سوي دريا، رفته تا دروازه خورشيد ؟

اي زمان، اي آسمان، اي كوه، اي دريا !

خواب يا بيدار،

جاوداني باد اين رؤياي رنگينم !

شعرخواب وبیدار _غریدون مشیری

كتاب زندگي يك قصه دارد

و تو آن ماجراي بي نظيري

وحالا قصه من غصه توست

و شايد غصه من ماجرايت

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است!

شعر پرواز را به خاطر بسپار _فروغ فرخزاد

رنگي كنار شب

بي حرف مرده است .

مرغي سياه آمده از راه هاي دور

مي خواند از بلندي بام شب شكست .

سر مست فتح آمده از راه

اين مرغ غم پرست .

در اين شكست رنگ

از هم گسسته رشته هر آهنگ .

تنها صداي مرغك بي باك

گوش سكوت ساده مي آرايد

با گوشواره پژواك .

مرغ سياه آمده از راه هاي دور

بنشسته روي بام بلند شب شكست

چون سنگ، بي تكان .

لغزانده چشم را

بر شكل هاي در هم پندارش .

خوابي شگفت مي دهد آزارش :

گل هاي رنگ سر زده از خاك هاي شب .

در جاده هاي عطر

پاي نسيم مانده ز رفتار

هر دم پي فريبي، اين مرغ غم پرست

نقشي كشد به ياري منقار

بندي گسسته است

خوابي شكسته است

رؤياي سرزمين

افسانه شگفتن گلهاي رنگ را

از ياد برده است .

بي حرف بايد از خم اين ره عبور كرد

رنگي كنار اين شب بي مرز مرده است.

شعر مرگ رنگ _سهراب سپهری

آن روز با تو بودم

امروز بي توام

آن روز كه با تو بودم

- بي تو بودم

امروز كه بي توام

- با توام

شعربی تو با تو _حمید مصدق