تولدت مبارك  

خوش اومدي ستاره 

اگرچه از راه دور هيچ فايده اي نداره

شمع ها رو روشن كن  به جام دو تا فوت كن.

شمع ها رو فوت كن.  دوتا آرزو كن.

نميشه پيشت باشم.فقط برام سكوت كن

تواين روز طلايي نگو كه كمي غم داري.   

شب ميلاد تو اي دوست براي دل من،

شب ميلاد همه خوبي هاست.

آسمان مي خندد ،از برايم انگار.

ستارگان از دل تاريكي ها روشني ميبارند.

هركجا مينگرم،مهر و آب وآئينه

با تبسم به دلم ميگويند:

شادي ات كو اي دوست؟

شب ميلاد همه خوبي هاست!

دل من امشب از اين حادثه خوش لبريز.

دامن افكارم ،پرگل هاي خيال تو شده اند.

تك تك گلها را يك به يك ميبوسم،وبه دل ميدوزم

گرچه فاصله دورست ، گرچه دستم خاليست.

دلم از عاطفه لبريز و پر ازعطر اميد،

شب ميلادت اي دوست هديه به تو...

لحظه رفتنيست و خاطره ماندني
تمام ادبيات عشق را يه يك نگاه مي فروختم اگر :
لحظه ماندني بود و خاطره رفتني . . .

زخم شب می شد کبود
 در بیابانی که من بودم
نه پر مرغی هوای صاف را می سود
 نه صدای پای من همچون دگر شب ها
ضربه ای بر ضربه می افزود
 تا بسازم گرد خود دیواره ای سرسخت و پا برجای
با خود آوردم ز راهی دور
 سنگهای سخت و سنگین را برهنه پای
 ساختم دیوار سنگین بلندی تا بپوشاند
 از نگاهم هر چه می اید به چشمان پست
و ببندد راه را بر حمله غولان
که خیالم رنگ هستی را به پیکرهایشان می بست
روز و شب ها رفت
 من به جا ماندم دراین سو شسته دیگر دست از کارم
نه مرا حسرت به رگها می دوانید آرزوی خوش
نه خیال رفته ها می داد آزارم
لیک پندارم پس دیوار
 نقشهای تیره می انگیخت
و به رنگ دود
 طرح ها از اهرمن می ریخت
تا شبی مانند شبهای دگر خاموش
 بی صدا از پا درآمد پیکر دیوار
حسرتی با حیرتی آمیخت

سهراب سپهري

غصه ي ماهي از آبي كه توي تنگه نيست
دلواپس صداي چكه هاي آبه كه قطره قطره روي زمين مي افته . .

عشق خاكي ارزش هيچي نداره
كسي كه عاشقه، هيچكي نداره

يك روز باراني يادم نميره، طرح اندامت نمي دونم گم شد تو  اشك من يا اشك ابر! دلت اومد دلم رو زير بارون تنها گذاشتي! توي بارون رفتي و نفهميدي صورتم از بارون خيس نبود...

قرمز وقتي پژمرده مي شود

قهوه ایست

آبی وقتی مریض می شود

سرمه ایست

وسفید وقتی می سوزد

خاکستری خواهد شد

دل سیاه بیچاره من

همچنان سیاهتر خواهد ماند

یه نیمکت خالی تو غروب،يعني وقتي تو نباشي من هم نيستم.يعني براي من حتي زيبايي غروب بي تو بي معنيه،نمي بينم وقتي چشم تو كنارم زيبايي ها رو نبينه،نميخوام باشم وقتي نيستي،...

درون سینه آهی سرد دارم
رخی پژمرده رنگی زرد دارم
 ندانم عاشقم مستم چه هستم ؟
همی دانم دلی پر درد دارم...

ای آخرین رنج
تنهای تنها می کشیدم انتظارت
 ناگاه دستی خشمگین مشتی به در کوفت
دیوارها در کام تاریکی فرو ریخت
لرزید جانم از نسیمی سرد و نمناک
نگاه دستی در من درآویخت
دانستم این ناخوانده مرگ است
از سالهای پیش با من آشنا بود
بسیار او را دیده بودم
اما نمی دانم کجا بود
فریاد تلخم در گلو مرد
با خود مرا در کام ظلمت ها فرو برد
در دشت ها در کوه ها
در دره های ژرف و خاموش
بر روی دریا های خون در تیرگی ها
در خلوت گردابهای سرد و تاریک
در کام اوهام
در ساحل متروک دریاهای آرام
شبهای جاویدان مرا در بر گرفتند
ای آخرین رنج
من خفته ام بر سینه خاک
بر باد شد آن خاطره از رنج خرسند
کنون تو تنها مانده ای ای آخرین رنج
برخیز برخیز
از من بپرهیز
برخیز از این گور وحشت زا حذر کن
گر دست تو کوتاه شد از دامن من
بر روی بال آرزویهایم سفر کن
 با روح بیمارم بیامرز
بر عشق نکامم بپیوند

فريدون مشيري

دیر گاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می خواند
لیک پاهایم در قیر شب است
رخنه ای نیست دراین تاریکی
 در و دیوار به هم پیوسته
سایه ای لغزد اگر روی زمین
نقش وهمی است ز بندی رسته
نفس آدم ها
سر به سر افسرده است
روزگاری است دراین گوشه پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است
دست جادویی شب
در به روی من و غم می بندد
می کنم هر چه تلاش
او به من می خندد
نقشهایی که کشیدم در روز
 شب ز راه آمد و با دود اندود
طرح هایی که فکندم در شب
روز پیدا شد و با پنبه زدود
دیرگاهی است که چون من همه را
رنگ خاموشی در طرح لب است
جنبشی نیست دراین خاموشی
 دست ها پاها در قیر شب است

                                                            سهراب سپهري

تو به من خندیدی
 و نمی دانستی
 من به چه دلهره از باغچه همسایه
 سیب را دزدیم
 باغبان از پی من تند دوید
 سیب را دست تو دید
 غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
 و تو رفتی و هنوز
 سالهاست که در گوش من آرام آرام
 خش خش گام تو تکرار کنان
 می دهد آزارم
 و من اندیشه کنان غرق این پندارم
 که چرا
 خانه کوچک ما سیب نداشت