چه اهمیت دارد که من تنهایم؟

و کوله بارم رنج است.

و کسی نیست که بفهمد دردم...

چه اهمیت دارد که نگاهم سرد است

و دلم،دلتنگ نگاهت گشته

و بغض، راه گلویم را بسته

و شریک غربت من،

سکوت و تاریکی و خلوت اتاقم گشته...

چه اهمیت دارد که شبها،

بغض من در خفا می شکند

و کسی نیست که از بارش من،

دلش آشفته شود

و بگوید که نبار!!!

چه اهمیت دارد...؟

رفتم ،‌مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهي به جز گريز و درد برايم نمانده بود

اين عشق آتشين پر از درد و بي اميــد

در وادي گناه و جنونم كشانده بود

 

رفتم ، كه داغ بوسه ي پر از حسرت تو را

با اشك هاي ديده ز لب شستشو دهم

رفتم كه ناتمام بمانم در اين سرود

رفتم كه با نگاه به خود آبرو دهم

 

رفتم ؛ مگو ،‌مگو ‌، ‌كه چرا رفت ،‌ننگ بود

عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما

از پرده ي خموشي و ظلمت ، چو نور صبح

بيرون فتاده بود به يكباره راز ما

 

رفتم كه گم شوم چو يكي قطره اشك گرم

در لابلاي دامن شبرنگ زندگي

رفتم كه در سياهي يك گور بي نشان

فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگي

 

من از دو چشم روشن و گريان گريختم

از خنده هاي وحشي طوفان گريختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجـدان گريختم

 

اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز

ديگر سراغ شعله ي آتش ز من مگير

مي خواستم كه شعله شوم سركشي كنم

مرغي شدم به كنج قفس بسته و اسير

 

روحي مشوشم كه شبي بي خبر ز خويش

در دامن سكوت به تلخي گريستم

نالان ز كرده ها و پشيمان ز گفته ها

ديدم كه لايق تو و عشق تو نيستم

sheer az vebe soshiyanes

 

بهت نمي گم دوست دارم ، ولي قسم مي خورم دوست دارم ، بهت نمي گم كه هر چي بخواي بهت مي دم ، چون همه چيزم تويي ، نمي خوام خوابتو ببينم ، چون تو خيلي خوش تر از خوابي ، اگه يه روزي چشمات پر از اشك شده دنبال يه شونه گشتي كه گريه كني ، صدام كن ، بهت قول نمي دم كه ساكتت كنم منم پا به پات گريه مي كنم ، اگه دنبال مجسمه سكوت مي گشي تا سرش داد بزني ، صدام كن قول ميدم ساكت بمونم.

تو را دوست دارم ... ولي هرگز برايت اشک نخواهم ريخت. تو را دوست دارم ... ولي هرگز گل سرخ برايت هديه نخواهم آورد. تو را دوست دارم ... ولي هرگز نخواهم گفت تو را دوست دارم.تور ادوست دارم...ولي هرگز در آتش عشقت نخواهم سوخت. تو را دوست دارم ... ولي هرگز برايت نخواهم مرد. هيچ ميداني چرا ؟!! چون با نگاه تو ... اولين قطره ي اشک در دلم ريخت ... چون از عشق تو سوختم و اکنون خاکسترم باقي مانده است.

شبيه برگ پاييزي ، پس از تو قسمت بادم.
خداحافظ ، ولي هرگز نخواهي رفت از يادم.
خداحافظ ، و اين يعني در اندوه تو مي ميرم!
در اين تنهايي مطلق ، که مي بندد به زنجيرم!
و بي تو لحظه اي حتي دلم طاقت نمي آرد.
و برف نا اميدي بر سرم يکريز مي بارد.
چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگي هايم ؟
چگونه مي روي با اينکه مي داني چه تنهايم ؟
خداحافظ ، تو اي همپاي شب هاي غزل خواني
خداحافظ ، به پايان آمد اين ديدار پنهاني.
خداحافظ ، بدون تو گمان کردي که مي مانم؟

 

درمیان من و تو  فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله  را برداری

تو توانایی بخشش داری

دستهای تو توانایی آن را دارد

که مرا

زندگانی بخشد

چشم های تو به من آرامش می بخشد

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی

دفتر عمر مرا

با وجود تو شکوهی دیگر

رونقی دیگر هست

می توانی تو به من

زندگانی بخشی

یا بگیری از من

آنچه را می بخشی...

 

دلم خسته و بي قراره،

بي قراره توي سينه،

نمي خوابه تا که خوابت رو ببينم.

کي مي شه وقته رسيدن ؟ وقته ديداره دوباره؟

 

منم ابری که نمی باریدم

تو ،درختی که نمی روئیدی

تو بهار آمد و سرسبز شدی

و به من طعنه زدی :

که نمی خندی هیچ ؟!

من خموشم ،  آری !

من خموشم ، که نگفتم با تو

باغ سرسبز تو ، از اشک من است !

من و تو و خيابون سه تايي زير بارون انگار همين ترانه رو مي خونديم.
شونه به شونه باهم زير بارونه نم نم تا خود شب کنار هم  مي مونديم
اسم تو بود رو لبه من قلبها با هم يکي بودن...
حالا  تو بارون از تو خوندن توي خيابون... تو بارون...تنها موندن...
تو شب بي ستاره تنها شدم دوباره، چشماي من چشماتو کم مياره.
من و ترانه ی تو، دل و بهانه تو ،بي تو دلم هيچ دلخوشي نداره.
اسم تو بود رو لب من قلبها با هم يکي بودن...
حالا تو بارون از تو خوندن توي خيابون...... تو بارون...تنها موندن...

آرزويم اين است...نتراود اشک در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد...نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز...و به اندازه هر روز تو عاشق باشي...عاشق آنکه تو را ميخواهد...و به لبخند تو از خويش رها مي گردد...و تو را دوست بدارد به همان اندازه که دلت ميخواهد...

هنگامی كه آوازه رفتنت
بی محابا در دل شب می پيچد
سكوت…….
داغی است بر زبان سايه ها
باز هم يادت …..
آتشی می شود بر قامت باران های اشک
اين جا ميان غم تنهايی
به اميد احيای خاطره ای متروك
روزها گريبان گير آفتاب
و شب ها
دست به دامن مهتاب
نمی گويم فراموشم نكن هرگز
ولي گاهی به ياد آور
رفيقی را كه ميدانم نخواهی رفت از يادش

وقتی دستام خالی باشه، وقتی باشم عاشق تو ، غیر دل چیزی ندار م که بدونم لایق تو ست.