هنگامی كه آوازه رفتنت
بی محابا در دل شب می پيچد
سكوت…….
داغی است بر زبان سايه ها
باز هم يادت …..
آتشی می شود بر قامت باران های اشک
اين جا ميان غم تنهايی
به اميد احيای خاطره ای متروك
روزها گريبان گير آفتاب
و شب ها
دست به دامن مهتاب
نمی گويم فراموشم نكن هرگز
ولي گاهی به ياد آور
رفيقی را كه ميدانم نخواهی رفت از يادش